Darius de Grote is niet oké – Adib Khorram

Dit boek uit 2019 is in het Nederlands helaas niet meer in druk, maar wel te lenen in de bibliotheek. Ik schrijf erover, omdat ik er erg van heb genoten.

Het verhaal gaat over Darius, een jongen met een Amerikaanse en Iraanse moeder. Hij groeit op in Amerika en wordt op school gepest omdat hij anders is.
Deze zomer gaat hij voor het eerst naar Iran op vakantie om zijn grootouders en andere familie te ontmoeten. Door zijn ogen leren we de boeiende Iraanse cultuur kennen. Ik zocht verschillende plaatsen en gerechten op, omdat ze zo interessant beschreven werden.

De naam Iran schijnt verwant te zijn aan ariër, wat edele betekent. Taroffen (uit beleefdheid iets afslaan), is heel belangrijk. De ander taroft dan terug. Een voorbeeld: Zal ik helpen? Nee, dat hoeft niet. Maar ik wil het. Het hoeft echt niet. Ik doe het graag. Nou goed dan.

Ook hoe familieleden elkaar aanspreken is bijzonder en nauwelijks te vertalen, lijkt me. Zo kan een oom tegen een neef ook oom zeggen, omdat oom in dit geval de relatie is. Op die manier noemt een oma haar kleinkind bijvoorbeeld oma.

Het is een warm, invoelend verhaal over familiebanden en ergens wel of niet bij horen.

Een andere verhaallijn gaat over depressie. Darius slikt al vanaf zijn zevende antidepressiva. Ik kon me dat moeilijk voorstellen. Het was voor mij ook niet zo aannemelijk dat zijn stemmingswisselingen werkelijk een depressie waren, of gewoon veroorzaakt door problemen met verstoorde relaties, pesten, etc. Darius kwam op mij over als een gevoelige, intelligente jongen, wellicht een beetje richting ASS, maar niet depressief.

Al met al een interessant boek, vooral om meer over de Iraanse cultuur te leren.
Winnaar Beste Boek voor Jongeren 2020

Uitgeverij Gottmer, ISBN 9789025771164